Wat er die middag gebeurde
Het was kwart over drie. Een bestelbus van een bloemenhandelaar uit Duiven kwam met een defecte rem het parkeervak bij nummer 136 binnen, schoot over de stoeprand en raakte de stalen rolluikbak naast de ingang, precies op het moment dat Joris van Dijk achter de balie zat om de laatste afspraken van de dag in te nemen en de rolcontainers met schuimrubber voor het weekend werden binnengereden. De ruit van de toonbank lag in vier stukken op de vloer van de receptie.
Joris zat drie meter verderop. Hij stapte opzij.
Er viel niemand gewond, en dat is het eerste wat iedereen hier nog steeds zegt als het onderwerp ter sprake komt, ook nu de schade allang is hersteld en de verzekering negen weken later uitkeerde: 18.400 euro aan het pand, ongeveer 6.200 euro aan voorraad in de gang, twee rollen skai, een partij koudschuim en een half afgemaakte zitting van een Deense leunstoel.
Wat mij het meest bijbleef was niet de schade maar de stilte daarna, zegt Sanne Bakker, die de administratie doet en die middag de telefoon opnam omdat Joris stond te kijken naar de bak die op de stoep lag. Ik heb drie klanten moeten uitleggen waarom hun bank later klaar was. Dat vond ik erger dan het puin.
De gemeente Arnhem plaatste op 22 maart een tijdelijke betonblokkenrij van twaalf meter voor de gevel, in afwachting van een definitieve oplossing. Die blokken staan er nog.
Daan van Leeuwen, die de offertes doet, rekende uit dat de werkplaats in de twee maanden na het ongeluk ongeveer veertien opdrachten minder aannam dan in een normale periode van die lengte. Niet omdat er geen werk was, maar omdat er geen ruimte was om het neer te leggen.
Een werkplaats met een slagboom
De eerste reactie van de zaak zelf was er een van schuiven: de receptie verhuisde naar achteren, een deel van de stoffeerderij werd naar de zolderverdieping gebracht, en de voordeur ging op een kier met een bel. Je kon niet meer binnenlopen zoals daarvoor. Dat was in mei 2024 nog tijdelijk bedoeld en het is inmiddels de normale gang van zaken.
Sanne Bakker: Wij hebben hier nooit een wachtrij gehad, en nu hebben we er ineens een. Mensen bellen aan, wachten op de stoep, en ik laat ze een voor een binnen. Het werkt, maar het is niet hoe ik een stoffeerderij wil runnen.
De betonblokken voor de deur hebben nog een tweede gevolg gehad dat niemand had voorzien, en dat gevolg is praktischer en vervelender dan de schade zelf: de stoep is smaller geworden, de grotere meubelstukken kunnen niet meer via de voorkant naar binnen, een driezitsbank met losse rugkussens past nog net door de achterom aan de IJssellaan, maar een hoekbank moet via de poort aan de achterzijde en dat is een omweg van ongeveer veertig meter over een tegelpad dat niet overal even vlak is.
Julia Meijer, die de uitvoering doet, heeft daar een systeem voor bedacht: alles wat breder is dan 1,80 meter gaat op een steekwagen met luchtbanden, met twee mensen, en nooit meer in de ochtendspits omdat het pad dan te vol staat met fietsen van het naastgelegen kantoor. Dat klinkt als een detail. Het kost per stuk ongeveer twintig minuten extra, en bij een gemiddelde week komt dat neer op een halve werkdag.
De dag dat de gemeente langskwam
Op 9 september 2024 kwam er een ambtenaar van de afdeling Verkeer langs, samen met een aannemer die de definitieve inrichting van de straat komt uitvoeren. Dat gesprek duurde anderhalf uur en leverde geen oplossing op, wel een datum: in het eerste kwartaal van 2025 zou er een verkeersbesluit komen over de inrichting van de Emmastraat tussen de Hommelstraat en de Sloetstraat.
Het besluit kwam in maart 2025. Het stond niet in de krant.
Er kwam een laad- en losplek bij, precies tegenover nummer 136, met een paaltje ernaast, en voor de werkplaats betekent dat iets heel praktisch: een klant die een eetkamerstoel komt ophalen kan nu voor de deur staan zonder de hele straat te blokkeren, iets wat hiervoor officieel niet mocht en waarvoor Joris van Dijk bij de receptie menig boze automobilist heeft moeten uitleggen dat het echt niet anders kon.
Er is ook iets veranderd in de manier waarop de zaak afspraken maakt. Daan de Jong, die de afspraken doet, heeft de telefonie omgegooid en werkt nu met vaste blokken van een half uur voor het brengen en halen van meubels. Vroeger was dat losser.
Daan de Jong: Voor het ongeluk nam ik drie klussen per dag aan op de stoep en de vierde belde ik terug. Nu zeg ik bij het eerste telefoontje al dat het laden en lossen een eigen moment krijgt. Sommige mensen vinden dat omslachtig. De meesten niet.
Wat het kost en wat het oplevert
De rolcontainers die voorheen voor de deur stonden, staan nu binnen, op de plek waar vroeger een showtafel met stalen bekleding stond, en de stalen zijn naar de zolder verhuisd. Dat is geen ramp, maar het betekent wel dat een klant die vroeger drie stoffen naast elkaar kon vergelijken nu een trap op moet, en dat gebeurt minder vaak dan de zaak zou willen.
Daan van Leeuwen heeft het aantal stofmonsters dat standaard wordt meegenomen naar een afspraak teruggebracht van veertien naar negen. Minder keuze, sneller beslissen, minder heen en weer rijden.
Ik heb gemerkt dat mensen die negen stoffen zien sneller kiezen dan mensen die veertien stoffen zien, zegt Daan van Leeuwen. Dat was voor mij een verrassing. Ik dacht altijd dat meer keuze beter was.
De cijfers over 2025 zijn niet spectaculair veranderd. De omzet bleef ongeveer gelijk aan 2024, rond dezelfde orde van grootte, maar het aantal opdrachten steeg licht en de gemiddelde opdracht werd kleiner. Meer stoelen, minder banken. Dat komt door de aanvoer via de achterkant: een eetkamerstoel draag je alleen, een bank niet.
De buurt deed mee
Wat je in een straat als deze ziet na een ongeluk, is dat de ondernemers elkaar bellen. De kapsalon twee deuren verderop, die al jaren dezelfde eigenaar heeft, leende in de week na 14 maart een deel van zijn achterkamer als tijdelijke opslag voor twee bankstellen die al klaar waren. De fietsenmaker aan de overkant hielp met het verplaatsen van de betonblokken toen de gemeente die op een vrijdagmiddag neerzette en pas op maandag kwam controleren of ze goed stonden.
Dat is geen structurele verandering, het is een keer iets doen, zegt Julia Meijer daarover. Maar het scheelt wel of je er alleen voor staat.
Sinds 2024 houdt de werkplaats een klein logboek bij van alles wat met de straat te maken heeft: wanneer de blokken zijn geplaatst, wanneer er weer een vrachtwagen op de stoep stond, wanneer de laad- en losplek bezet was. Het is geen officieel document, maar het staat in een schrift dat Joris van Dijk bij de balie bewaart en het bevat inmiddels meer dan honderd aantekeningen.
Wat er blijft
Op de plek waar de rolluikbak stond, zit nu een stalen plaat met daarop de datum 14 maart 2024, in een lettertype dat Julia Meijer zelf heeft uitgesneden. Het is geen gedenkteken voor iets groots, eerder een aantekening in de muur, voor iedereen die er werkt en voor de klanten die naar binnen komen en even niet weten waarom er een plaat hangt.
De betonblokken zijn in juni 2025 weggehaald, ruim een jaar nadat ze waren geplaatst, en vervangen door twee paaltjes en een verhoogd trottoir bij de hoek. De stoep is nu iets smaller dan voor 2024. De route naar de achteringang is breder gemaakt, en dat is voor de werkplaats het belangrijkste gebleken.
De werkplaats aan de Emmastraat 136 is maandag tot en met vrijdag open van 9:30 tot 13:00 en van 14:00 tot 17:30, op zaterdag op afspraak. Wie een bank of een stel stoelen wil laten bekijken, kan bellen naar 026 4061230 of een bericht sturen naar [email protected]. De site is tilapiapath.click.
Daan de Jong, 28 augustus 2026
